حلب آزاد شد!  پس از حمص و پالمیرا،   نوبت به آزادی حلب رسید.  و سرانجام حلب آزاد شد،   هم از بند تروریست‌ اسلامگرا(افراطی)،   هم از زنجیر اسارت یکصد ساله‌ای که پس از فروپاشی عثمانی،  پروتکتورای فرانسه بر کل سوریه و خصوصاً بر این شهر استراتژیک و کلیدی تحمیل کرده بود.    اگر می‌گوئیم حلب کلیدی است،  دلیل دارد.   این شهر یکی از مراکز کهن مسیحیت خاورمیانه به شمار می‌رود،   و طی دهه‌ها، آتلانتیسم از طریق اعمال فشار بر مسیحیان و دامن زدن به وحشت از توده‌های متعصب مسلمان،   از مسیحیت حلب اهرمی جهت پیشبرد سیاست‌های منطقه‌ای‌اش ساخته بود.  حلب در عمل،  عمق استراتژیک ارتش سازمان آتلانتیک شمالی در خاورمیانه به شمار می‌آید،   و مسیحیان حلب همچون مسیحیان لبنان طی دهه‌ها ارعاب و فشار تبلیغاتی رسماً به عوامل سیاست‌های انگلستان و فرانسه تبدیل شده‌ بودند.  بی‌جهت نبود که آشوب‌‌ اسلامگرائی(افراطی) که توسط اوباش ارسالی به سوریه آغاز شد،  مرکزیت‌ لوژیستیک و نظامی‌اش را در حلب مستقر کرد.  ولی اینک با فروپاشی سکوی نفوذی آتلانتیسم در حلب،  این شهر پای به مسیری نوین گذارده.    

 

پس از آزادی حلب از چنگال سازمان آتلانتیک شمالی،  مسلماً کل منطقه نیز در مسیر نوینی گام برخواهد داشت.   مسیری که در آن جای زیادی برای جولان عوامل آشکار و پنهان یانکی باقی نمی‌ماند.  با این وجود،  واکنش‌ها در برابر آزادی حلب به همان اندازه قابل پیش‌بینی بود که به دور از انتظار!   به طور مثال،  شبکه‌های خبری در کشورهای حامی اسلامگرایان(افراطی)،  و در رأس‌شان انگلستان،  آمریکا،‌  فرانسه و آلمان در بازتاب اخبار حلب خستی «مذبوحانه» نشان ‌می‌دهند.  به این خیال کودکانه که اگر آزادی حلب از چنگ تروریسم(...) انعکاسی در خور نیابد،   افکارعمومی‌ شکست فاحش و غیرقابل ترمیم آتلانتیسم را به تدریج به دست «فراموشی» خواهد سپرد.   ولی محاسبات‌شان درست از کار در نخواهد آمد!   چرا که،  شکست حلب نه پایان کار،  که آغازی است نوین بر سرنوشت ملت‌های منطقه.   و در چنین میعادی،  حتی اگر ملت‌های تحت سیطرة آتلانتیسم حلب را هم فراموش کنند،‌  از تبعات ملموس این شکست که در تمامی زمینه‌ها خود را به نمایش خواهد گذارد،  گریزی ندارند.   از سوی دیگر،  رسانه‌های روسیه تلاش دارند آزادی حلب و شرایط «عادی» زندگی اهالی آن را در بوق بیاندازند،   تبلیغاتی که پیرامون یک شهر جنگ‌زده گزافه می‌نماید.   خلاصة کلام جهان پای به میدان تبلیغات «جنگ» گذارده،  و هر طرف درگیر تلاش دارد موفقیت‌های خود را به رخ طرف مقابل بکشد.
 

»